ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਮਕਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ, ਵੱਡੇ-ਪੱਧਰ ਦੀ ਸੰਸਥਾਗਤ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਸ਼ੀ ਯੁਕਤ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਉਹਨਾਂ ਉੱਪਰ ਥੋਪੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਵਾਇਤੀ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਦਾਲਤਾਂ (ਅਕਸਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ-ਫੰਡ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀਆਈਐਲ ਰਾਹੀਂ) ਦੁਆਰਾ ਵੱਧ ਰਹੇ ਅੰਦੋਲਨ ਹਨ।

ਸਾਡਾ ਸੰਵਿਧਾਨ ਹਰੇਕ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ, ਅਮਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜਿਹੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਚੋਣ ਇਕ ਸੰਸਥਾਗਤ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਲ ਦਿੱਤੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਰ ਸਾਡੇ  ਸਭਿਆਚਾਰ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਭਿਅਤਾ ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਸੰਸਥਾਗਤ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਅਭਿਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੂਲ ਧਰਮ, ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸੱਭਿਅਤਾਵਾਂ  ਦਾ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸਭਿਅਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਿਅਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਰੱਖ-ਰਖਾਓ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਲਈ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਧਰਮ, ਸਭਿਆਚਾਰ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭਿਅਤਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੇ ਮੰਤਵ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਸੰਸਥਾਗਤ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਯਤਨਾ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ।

                   ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜਾਂ ਅੰਦਰ ਧਾਰਮਿਕ, ਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੰਡ / ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ / ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਜੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣ ਦੇਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਲਈ ਪੂਰਨ ਬਾਹਰੀ ਹਨ। ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਮੂਲ ਹਿੰਦੂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਤਸਵ ਮਨਾਉਣ, ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਹਿਜੇ-ਸਹਿਜੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਅਸਥਾਈ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਹੈ। ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜ ਰਹੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਪੁਸਤਕ ਜਾਂ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਲੋੜੀਂਦਾ ਜਾਂ ਤਰਕਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਲ ਬਣਾਉਣ ਹੈ। ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮਾਜ ਲਈ ਕੀਮਤੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਲੈਨਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅਕਸਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਵਿਗਿਆਨ’ ਪਹਿਲਾਂ ਪਛੜਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਕਸਰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਮੁੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸਕਿਊਡ ਲੈਨਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਅਕਸਰ ਯੋਜਨਾਬੰਦ ਮੀਡੀਆ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ‘ਅਗਿਆਨਤਾ’, ‘ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ’, ‘ਬਰਬਰਤਾ’ ਆਦਿ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ’ ਤੇ ਲੇਬਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੁੱਤੇ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾ ਕੂੜ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਆਈਐਲਜ ਲੈ ਕੇ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰਕਸੰਗਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਰੱਥ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਇਹ ਅਦਾਲਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਧਾਰਮਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂਇਕ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਾਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਵਸਥਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਸਾਡੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ ਰਵਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਬੇਲੋੜੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਬਚਣਯੋਗ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਲਿਕਟਾਟੂ, ਦਹੀ ਹਾਂਡੀ, ਸਬਰੀਮਾਲਾ, ਸ਼ਨੀ ਮੰਦਿਰ, ਕੰਬਲਾਂ  ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।

ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਮਾਰੂ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਸਾਡੀ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦਾ ਬਚਾਅ ਹੁਣ ਦਾਅ ‘ਤੇ ਹੈ। ਵਿਡੰਬਣਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪੁੱਜਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਖੌਤੀ “ਆਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ” ਦੇ  ਹਿੰਦੂਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਮੁੱਲ ਨੂੰ ਘਾਟ ਕਰਨ ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਠੋਸ ਸੰਪਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਦਿੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਅੱਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਅਗਿਆਤ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਰਾਸਤ ਉਹਨਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇ ਕੇ ਜਾਈਏ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਕ ਲੀਮਿੰਗ ਕੰਪਲੈਕਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦਾ ਹਾਲ ਜਲਦੀ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਸੋਪੋਟਾਮਿਆ, ਰੋਮ, ਯੂਨਾਨੀ, ਜ਼ੋਰਾਸਤ੍ਰਿਅਨ-ਫਾਰਸੀ, ਇਨਕਾ, ਮਾਇਆ, ਐਜ਼ਟੈਕ, ਆਦਿ ਹੋਰ ਪੇਗਨ ਸੱਭਿਅਤਾਵਾਂ ਦਾ ਹੋਇਆ।

ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ -2007 (ਯੂ ਐਨ ਡੀ ਆਰ ਆਈ ਪੀ) ਬਾਰੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਪੱਤਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਇਕ ਹਸਤਾਖਰ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਸੁਤੰਤਰ ਵਿਧਾਨਿਕ, ਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਨੀਤੀ ਦਖਲਅਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵਦੇਸ਼ੀ, ਧਾਰਮਿਕ, ਆਤਮਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਰਵਾਇਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਰੱਖ-ਰਖਾਵ, ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂਬਰ-ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਧਾਰਾ 253 ਸੰਸਦ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੰਮੇਲਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇ ‘ਤੇ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸੰਭਾਲ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ -ਸਾਡੀ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ  ਝਰਨੇ ਦਾ ਸੋਮਾ – ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਭਾਜਪਾ ਦੇ 2014 ਦੇ ਚੋਣ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਦੇ ਮੁਖਬੰਧ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅੰਕਾਂ ਨੇ ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਬੁਨਿਆਦ ਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ ਹੈ:

ਭਾਜਪਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਆਪਣਿਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭਰ ਬਣਾ ਸਕੇ

ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿਲਕ, ਗਾਂਧੀ, ਔਰਬਿੰਦੋ, ਪਟੇਲ, ਬੋਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਾ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰਿਕ ਚੇਤਨਾ ਬਾਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਜ਼ਰੀਆ ਸੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖਦਿਆਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਿਕ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਮੁੜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਦੇਸ਼, ਇੱਕ ਲੋਕ ਅਤੇ ਇਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਬਣਾਇਆ

ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਮਨਪਿਆਰੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨ ਚਲਾਇਆ ਸੀ ਇਹ ਮੰਦਭਾਗਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਗੂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੀਵਨਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭਾਰਤ ਦੀ ਹੋਂਦ ਮੁੱਖ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ

ਸਾਡੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ ਸੱਤ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਦੇਸ਼ ਆਪਣੀ ਅਨੌਖੀ ਜੀਵਨਸ਼ਕਤੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਖੋਜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸਭਿਅਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਗਣਰਾਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਬਹੁਆਯਾਮੀ ਸੰਕਟ ਦੁਆਰਾ ਘਿਰ ਗਏ ਹਾਂ …………………… ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਕਾਰਨ ਬਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ

ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਚੋਣ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ -2014 ਵਿਚ ਭਾਜਪਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ-2007 ਬਾਰੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਐਲਾਨਨਾਮੇ ਤਹਿਤ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਕੇਂਦਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਭਾਰਤ ਲਈ “ਧਰਮ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ (ਮੂਲ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਗਤ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ) ਐਕਟ” ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਬਦਲਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਇਕ ਆਰਡੀਨੈਂਸ ਜਾਰੀ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲੰਬਿਤ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

Leave a Reply